Opinión
Touradas en Pontevedra: uns apuntes para a reflexión

Xa está. O lobbi taurino volveu crear un relato totalmente alleo á realidade, o de que a tauromaquia en Pontevedra é algo así como “masivo” logo de que acadaron —supostamente— un sold out tras décadas sen lograrlo. Tiveron que reducir as touradas a dúas únicas xornadas para facelo, e con tan só dúas convocatorias nos 365 días do ano venden que son maioritarios.

As gradas estaban cheas de “ilustres”, dende Francisco Vázquez, exalcalde da Coruña e promotor das touradas subsidiadas no Coliseum, ata Alfonso Rueda acompañado por dúas persoas máis do Consello de Goberno, a conselleira de Vivenda e o de Mocidade. Si, o máximo responsable das políticas autonómicas para a xente moza apoiando a violencia contra os animais.

Outra mostra deste relato é vender como “importantísimo” que existan 51 peñas taurinas cun total dun milleiro de socios. Isto fai pouco máis de 19 por colectivo, números ridículos coñecendo a adhesión popular nas asociacións ecoloxistas, sociais e culturais de Pontevedra e que non atopan, sen dúbida, o interese destes. O que si se pode afirmar con rotundidade é que esta xente acude a ver como torturan animais entre alcol e puros, sen dúbida un ambiente que lembra máis ao pasado que ao século XXI.

E aquí atopamos un par de cuestións para reflexionar: o Comité dos Dereitos do Neno das Nacións Unidas advertiu o pasado mes de febreiro novamente a España ao respecto do acceso de menores á tauromaquia e mesmo da súa participación directa. Un compendio de intervencións das especialistas deste organismo multilateral que deixou claro que un neno, unha adolescente, non teñen que estar expostos á violencia gratuíta, real e sádica que se produce nunha tourada. E en Pontevedra volvemos ver menores.

A segunda non é outra que os debates políticos ao redor da permisividade do consumo de alcohol en actividades públicas, e que neste coso se adiviña preocupante, e tamén do tabaco xa que as prazas de touros foron “indultadas” das diferentes normas sobre a materia ao longo dos anos. Quizais unha estratexia macabra do lexislador.

Certo é que existe unha prohibición parcial dos cero aos doce anos, impulsada no seu momento pola Plataforma Galicia, Mellor Sen Touradas e o deputado nacionalista Bieito Lobeira. Unha medida que se anticipaba a todas as peticións da ONU e que facía do noso país pioneiro na defensa activa das infancias e adolescencias. Mesmo o Valedor do Pobo avalou a proposta, xerando un apoio parlamentar unánime no Hórreo.

No país houbo touradas e novilladas. Dende o ano 2000 tivemos que sufrir convocatorias en vilas como Sarria, Negreira, Valga, Padrón ou Moraña. Tamén a minifeira taurina da Coruña. Foi unha estratexia que combinaba a acción política e social, xunto cun trazo sobre o que queríamos contar na opinión pública, a que tombou mesmo intentos de reproducir a tauromaquia en Sanxenxo e Abegondo.

Tamén esta acción política precisa de vontade e aquí, partindo da base das contradicións nos gobernos á hora de facer, hai que lembrar que a supresión das axudas directas á tauromaquia por parte do Concello de Pontevedra foi substituída por convenios anuais ou plurianuais que xustificaban un pago económico aos donos do coso. Dende o 99 do século pasado as axudas indirectas para alugar a instalación superarían o millón de euros, ás que se poden sumar as “paguiñas” da Deputación Provincial de Pontevedra. Todo configura unha transferencia continuada de cartos públicos que sosteñen esta infraestrutura privada e claramente en desuso.

Pontevedra vai caer. Como caeu A Coruña e o resto de municipios que albergaron tauromaquia. Non é só cuestión de tempo, é de presionar nas institucións e nas rúas durante todo o ano porque as touradas son unha rémora que a cidadanía galega extirpou na práctica totalidade do territorio.