En Marea
Quero a cabeza de Paula Quinteiro

As palabras “moral” e “ética” están completamente fóra de lugar nun asunto que non mostra máis que miseria, cainismo e unha absoluta falta de escrúpulos.

Paula Quinteiro_2

Non hai reunión de vellos camaradas en que algún non lembre unha anécdota do meu amigo H. Durante unha cea, o H. miraba de esguello a última croqueta que quedaba na bandexa. Ata que, tras un intre de meditar, se decidiu, colleu un coitelo, cortouna pola metade, comeu unha parte e deixou a outra. Poucos minutos despois, coa admirable destreza dun cirurxián, cortou de novo separando a metade da metade, comeuna e deixou a fracción restante. Cando ía facelo por terceira vez, alguén díxolle burlón: “Pensas chegar até o átomo?”.

Algúns dos incombustibles secundarios da política galega lembran demasiado á croqueta do meu amigo H. Protagonistas de escisións de escisións, que foron á súa vez escisións doutras escisións, cabalgando dunha sigla a outra no que sería unha nova versión das “portas xiratorias”, recitan o seu cada vez máis extenso responso de fracasos dos cales nunca son responsables, autonomeadas vítimas de purgas, conspiracións e incomprensións en que os malos sempre son os outros; os egoístas, os outros; os intolerantes, os outros. E aí seguen, eternos, facendo do fraccionamento e da discordia a característica máis definitoria da súa traxectoria política que sería, en verbas de Sebald, unha “Historia natural da destrución” e en verbas de Siniestro Total un “pueblos del mundo, escindíos, dejad que continúe la evolución...” De feito, cando falan de buscar a “unidade” poderiamos dubidar se están a referirse ó UN primordial, ó mínimo indivisible da materia. Cabería preguntarlles tamén: “Pensas chegar ate o átomo?”.

Hoxe, son estes estudosos da división molecular os que sosteñen e alentan unha desapiadada campaña de acoso contra a deputada Paula Quinteiro, utilizando como coartada uns feitos que sorprenden pola súa insignificancia. Quinteiro viuse implicada nun banal suceso nocturno. Ó parecer un policía tratou con agresividade inxustificada unha das persoas que a acompañaban e ela intercedeu mostrando a súa acreditación. Sobre a persoa agredida non recaeu ningunha acusación nin investigación posterior. O pasar dos días non trouxo novos datos que alimentasen o “escándalo”. Ó contrario, foron chegando informacións que cuestionaban o proceder do axente.

Non había máis combustible para manter o caso ata que chegaron os pirómanos dos propios compañeiros e compañeiras de Paula Quinteiro.

Se hai outro exemplo mellor de tonto útil estou aberto a escoitala. De entre todos, mención especial ás delirantes palabras de Beiras, quen afirmou que Quinteiro deixara “de actuar na sociedade como persoa que representa a xente máis agredida deste país”, cousa que el debe facer “full time”.

Demencias á marxe, que tería que ter feito Paula Quinteiro? Deixar que a policía acosase alguén que xulgaba inocente? Fuxir de alí disimuladamente? Iso sería máis digno? Ocultar a súa condición de deputada para que logo se lle puidese acusar tamén precisamente diso? Por máis que me esforzo non son capaz de atopar conflito ético no seu comportamento. Como moito, e sería moi discutible, podería aceptar unha certa inxenuidade ou falta de experiencia. Mais non é desproporcionado que isto sexa suficiente para pedir a súa dimisión?.

Noutras ocasións foise bastante máis magnánimo con estes pecados. No debate electoral das pasadas eleccións, Villares ofreceu unha imaxe pobrísima, a anos luz de Ana Pontón e competindo coa representante de Ciudadanos por ser o peor da noite. As súas prestacións foron tan mediocres que ata os seus defensores tiveron que desculpalo pola súa “falta de experiencia”. A súa impericia si tivo unha consecuencia moi transcendente no resultado electoral. Mais non houbo dimisións. Semella que para unha muller nova rexen outros baremos que non rexen para homes ben relacionados. Por outra banda, a un espazo tan masculinizado como En Marea -que lle deixou ó BNG o honor de presentar a primeira aspirante á presidencia muller- a guinda que lle faltaba era botar con malas artes unha muller para, saltando a paridade, incluír a un home.

O colmo do fariseísmo foi o cínico correo electrónico que enviou o Consello das Mareas no cal se xustificaba a petición de dimisión polo ruído mediático que eles mesmos contribuíran a engrandecer. Mentres enumeraban as grandes virtudes da deputada e o “inxusto” da súa situación deixaban caer que non actuara con limpeza nin rectitude e que non era aceptable que puidese desfrutar de “privilexios” pola súa condición. Supoño que se refiren ó privilexio de ter regueifas coa policía. Se chego saber que se gozaban de tales prebendas, eu mesmo me tería presentado ás primarias de En Marea.

Primarias, por certo, que dotan ó mandato cidadá de Paula Quinteiro dunha lexitimidade da cal non pode gabarse o Consello das Mareas que pide a súa dimisión. As miles de persoas que participaron nalgúns dos procesos polos cales chegou a ser deputada, referendado o seu nomeamento por máis miles aínda de votantes nas eleccións, contrastan moi vivamente coa total falta de lexitimidade deste Gran Sanedrín que é o Consello das Mareas. Este órgano foi elixido nunha asemblea, o Plenario, en que sería máis xusto contar os seus asistentes por ducias que por centos. No Plenario non participa nin un só dos referentes dos espazos do cambio e convértese unicamente nunha ocasión para que Beiras, ante un paraninfo semibaleiro e para uns cantos militantes anónimos, lles rife a todos os demais por non estar onde el ordena que hai que estar.

Incluso os alcaldes das tres cidades foxen como da peste dun organismo do cal aínda se espera a primeira palabra sobre a situación de Galicia e dos galegos e que só serve para mostrar disputas permanentes. Non resulta estraño que cargos electos que basean o seu día a día en tecer complicidades e consensos non queiran ser relacionados con espazos que unicamente xeran camorra. Tampouco resulta estraño que estean molestos co modo de tratar este asunto que, a día de hoxe, ten como único logro ensuciar o nome dunha deputada, exhibir de novo divisións e deixar unha vez máis a Villares en evidencia, e facer patente a súa condición de monicreque e cadáver político. Chantaxeado e obrigado polos seus apoios no Consello, a súa ridícula intervención no Parlamento pedindo “a título persoal” a dimisión de Paula Quinteiro e anunciando, supoño que tamén a “título persoal”, unha consulta ás bases mostran ben ás claras que os verdadeiros motivos deste caso son xa unicamente o rancor e a carraxe, levados ó paroxismo da insensatez. Por certo que unha consulta ós propios para pedir a dimisión dunha compañeira non debe ter equivalente na historia mundial da política. Só por iso, porque as novas xeracións poidan estudiala nos libros como exemplo das enlouquecidas automutilacións da esquerda, debería facerse, sempre que, de perder, todos os seus promotores tamén dimitan e desaparezan para sempre.

Cando comecei este artigo pensaba falar da superioridade moral da esquerda; da asunción duns límites éticos tan esaxeradamente desproporcionados que, máis que colaborar en limpar a vida política, o único que serven é para crear conflitos estúpidos. Mais este caso nada ten que ver con iso. As palabras “moral” e “ética” están completamente fora de lugar nun asunto que non mostra máis que miseria, cainismo e unha absoluta falta de escrúpulos que se fai obscenamente patente cando mesmo algunhas persoas son capaces de alimentar –ata con filtracións- o noxento argumentario de La Voz de Galicia e do PP. Isto debería incapacitalas de por vida para formar parte dun proxecto político que se teña por decente.

Os que defenden a Paula Quinteiro e senten indignación por esta ruín cacería, non pecan de inxenuidade? Con quen pensaban que estaban a tratar? Habería que lembrarlles a parábola da ra e do escorpión, cando este di: “É a miña natureza”.

Así, a pelexa descarnada por adquirir vantaxes nas súas liortas internas xustifica o dano que se lle poida causar a un proxecto colectivo. O que non é de estrañar cando non se mantén lealdade a ningunhas siglas, pois ó cabo, mudan cada pouco segundo a persoal conveniencia. Unha das consecuencias da chamada “nova política” que pronto se fixo evidente para os máis astutos, é que é máis sinxelo optar a cargos de poder canto máis pequeno é o grupo ó que se representa. En aras da “confluencia” son precisamente as siglas unipersoais as que proporcionan mellores posibilidades de acceder a un cargo.

Isto explica por que grupos con nomes descoñecidos para a maioría dos galegos, están tan esaxeradamente sobrerrepresentados nestes órganos de poder da “política do cambio” achegando incluso deputados ó Parlamento. Exactamente, que representatividade teñen estas persoas? O presumible substituto de Paula Quinteiro encabeza unha formación da cal non se coñecen outros militantes. Non cuestiono a valía de ninguén, -e neste caso concreto, menos aínda- mais persoalmente teño máis confianza nas persoas que son capaces de participar en proxectos de construción colectivos, asumindo todos os problemas e conflitos que se producen na diversidade, que nas que necesitan construír partidos á súa medida. Paula Quinteiro non só foi votada pola cidadanía en eleccións senón que foi capaz de competir con éxito en Podemos, un espazo complexo e conflitivo, no cal moitísimas outras persoas tiñan tamén as súas lexítimas ambicións.

Na vella política, os participantes en escisións e rupturas estaban condenados á irrelevancia. Hoxe, son precisamente estes que historicamente teñen demostrado máis incapacidade para permanecer en proxectos colectivos os privilexiados deste modo “consensuado” de organizarse. E precisamente a falta de apoios é a súa principal vantaxe, ó non ter que competir contra ninguén, aparecendo maxicamente nos órganos de decisión por obra e gracia da “confluencia”.

Nun dos seus monólogos para o mundo, Beiras falaba non hai moito “das castas”. Pero precisamente a definición de casta encaixa moi ben coa traxectoria deste tipo de persoeiros descoñecidos para o gran público que levan toda unha vida nos bastidores da política, sen representar nin siglas nin proxectos máis aló do seu propio proxecto persoal. E que pese a todo o seu historial de fracasos aí continúan falando de ética con tan pouca ética. Hoxe non somos capaces xa de lembrar as razóns que se aduciron para xustificar as escisións do pasado máis aló dos intereses persoais duns e doutros. Eran tan banais que non deixaron pegada na historia como banal é hoxe o ridículo pretexto do caso de Paula Quinteiro. O único que pasou a historia foi a extinción deses proxectos que un día soñaron con ser maioritarios e inclusivos. Quizais a algúns habería que lembrarlles outra estrofa: “Procura extinguirte con clase y dignidad: piensa en el museo de Historia Natural”.

Arquivado en: Galicia En Marea
Informar de un error
Es necesario tener cuenta y acceder a ella para poder hacer envíos. Regístrate. Entra na túa conta.

Relacionadas

Elecciones
Elecciones municipales La izquierda gobernará en cinco de las siete ciudades gallegas
El BNG consigue ser la principal fuerza de la izquierda en la capital y en Pontevedra. El Partido Popular solamente gobernará en Ferrol. En Ourense, Jácome arrasa pese a los escándalos. Vigo, A Coruña y Lugo serán gobernadas por el PSOE.
En Marea
Outra vez o desencanto?

Os resultados do 10N de Galiza parecen confirmar a tendencia á desafección do electorado galego coas forzas do antigo espazo das mareas. Diversas voces analizan para O Salto as posíbeis causas do desencanto coa política transformadora

Galicia
Xulio Ferreiro: “Mi retirada no fue un repliegue táctico”

Xulio Ferreiro analiza el estado actual del espectro más a la izquierda del arco parlamentario gallego y estatal un mes después de perder la alcaldía de A Coruña en las últimas elecciones municipales.

Jaime L.
6/4/2018 21:36

Causa lástima el nivel de demagogia al que se ha llegado en este tema, muy presente en estos comentarios. Como un mantra se repite la falacia de los "privilegios". ¿Defenderse de un abuso policial es un "privilegio"? O repetir el argumentario de Feijóo: "Si fuese del PP pediríamos su dimisión". Para empezar, nadie del PP se enfrentaría con un policía que estuviese excediéndose en el uso de su autoridad. No hay más caso. Por lo demás, esta gente parecen perros de presa obsesionados por cambiar a Paula Quinteiro por el deseado Xoán Hermida, que calla como un muertecito. Por cierto, en ese caso, como bien se insinúa en el artículo, ¿no se estaría infringiendo la paridad? Aquí ya da igual todo. Causa vergüenza ajena este ensañamiento salvaje. Y, desde luego, en la sede del PP no se podrán crear lo imbéciles que somos. Bueno, no se lo pueden creer, ni ellos, ni nadie. Merecemos ser oposición para siempre. Merecen ganar. Somos gentuza que nos lanzamos al cuello de nuestros compañeros y compañeras, carecemos de lealtad y escondemos todo esto bajo nobles palabras como ética. Pero la realidad es que no nos soportamos a nosotros mismos, nos odiamos, nos odiamos mucho más que a los peperos que decimos combatir. Merecen ganar: son mejores que nosotros.

6
0
Anto
6/4/2018 20:31

No se qué pasó, parece que Paula Quinteiro se acreditó como lo que es frente a un policía.
Sí sé lo que es El Correo, La Voz, El Mundo, El País, el pp, el psoe….y nosotras y nosotros.
Y sé de lo que habla el autor, con el que estoy totalmente de acuerdo.
Si este afán inquisitorial, politicamentecorrecto y divinodelamuerte no es solo suicida sino que, además, se mezcla con ambiciones (legítimas o no) internas no le llamemos nueva política, eso es la mierda de siempre.

Quiero acabar con una adivinanza: una de las dos es cierta.
¿Alguien imagina a una joven diputada de la oposición amedrentando a un policía al indicarle su condición?
¿Alguien se imagina a un niño palestino de 3 años detenido por amenazar a un policía israelí?

8
0
Mara
6/4/2018 18:15

Pois a min unha muller que se enfronta coa policía si me representa. E punto.

7
0
Bruxa
6/4/2018 17:15

Te lo hició muy bien la Paula Quinteiro, que tes es muy buena jente y muy trabajadoriña. El Villares, hijodep y poco mas te se puede dicir de el... Que dimita ya Villares! (Ups, desculpade,o tono deste artigo fíxome pensar que estaba en Troleada Galega)

3
8
#12975
6/4/2018 15:55

Sorpréndeme a liña e estilo deste artigo, tan diferente ao que nos acostuma este autor ou o propio diario. E sinceiramente defraudame. Ata onde vai ser quen de levar este despropósito Paula Quinteiro? Que sentido ten esta campaña de defensa do indefendible? Defender aos "colegas e compis" non pode estar por riba de defender os intereses de que votou á Marea. Esta actitude invisibiliza e lastra o traballo da Marea. Polo seu ben e o de todas as persoas que aportan traballo e ilusión a este proxecto, agardo que Paula Quinteiro dimita xa.

8
10
#12906
5/4/2018 23:14

A Paula Quinteiro fixo uso indevido da sua condiçom de deputada. Suficiente para lhe exigir a demissom se dela nom sai. Como ela mesma faria se a falta a cometesse um pepeiro ou umha pepeira.

9
8
#12932
6/4/2018 9:42

Sí, eso mismo dice Feijóo.

11
1
#13025
6/4/2018 23:59

-Mira, chaval, que 2+2=4.
-Sí, eso mismo dice Feijoo.

2
1
#12897
5/4/2018 20:25

O autor acaba de facer un perfil caralludo dos Palleiro (L.Eyre), Lopez Rico de turno, que tamén os hai noutras forzas, Dopicos, Lobeiras, etc etc. Todos homes, por certo. Os fontaneros do aparato. Unha especie a extinguir :)

11
1
#12903
5/4/2018 21:44

Cando os marios lopez ricos y compañía entran en un proyecto podemos no sabernos ni el principio ni la trama, pero el final está cantado: escisión, bronca y desilusión ciudadana. Y ellos, nada, tan felices, cuando el organismo que les hace de huésped muere, saltan a otro al que parasitar. Qué bochorno ver hoy a Paula Vázquez decir palabra por palabra lo mismo que Feijóo.

12
1
#12890
5/4/2018 18:13

O autor non lle gusta Beiras, pero ten simpatía por Paula. Interesante, ainda que dubido se o sitio pra escribir eses pensamento e un medio que non debería ter adscripción política algunha. Demencial, simplemente demencial. (O de comparar un mal debate, cunha mala noite, xa rematou de sorprenderme)

11
9
#12907
5/4/2018 23:37

É un artigo de opinión, non a opinión do medio.

8
0
#12961
6/4/2018 15:14

Certo, pero un artigo de opinión debería ter algo que ver ca noticia en cuestión. O meu parecer parece un claro ataque e toma de posición nunha liorta partidista. Do caso, pouco aporta. Da visión do entorno de Paula temos moitas novas, non tantas da outra parte, a iso me refiro.

6
5
#13011
6/4/2018 21:11

Podes consultar en La Voz de Galicia ou El Correo os outros puntos de vista aos que te refires

6
1
Isabel
5/4/2018 17:57

Primeiro, no nome de Siniestro, aclaro: a canción di "Pueblos del mundo, EXTINGUÍOS", que non é o mesmo. Segundo, nestes días pensei, e logo alguén dixo por min, se isto mesmo o fai alguén doutro partido, acaso non se pediría a súa cabeza? Persoalmente tanto me ten, nin coñezo a esta deputada nin as súas razóns, pero non se saca a pasear esa condición nunha trifulca na rúa. Digo eu.

13
6
#12902
5/4/2018 21:32

Teño a impresión de que o de "pueblos del mundo, escindíos" é unha broma e o autor coñece a canción.

8
0
#12871
5/4/2018 16:11

Idetinficarse tras unha noite de festa cunha acreditación que ten como representante de todos os cidadáns, soa demasiado a "usted no sabe quién soy yo" de tempos pasados. Importame pouco os males duns e doutros, pero tanta leria pra defender a esa moza xa cheira, non vamos perder a Angela Davis na política galega, cagouna, non ten explicación algunha os seus actos. Pero bueno, empezamos xustificando isto e rematamos como rematamos.

24
9
#12870
5/4/2018 16:09

De una parte están Cerna, Villares, el PP, la Voz de Galicia, El Correo Gallego y un policía con antecedentes de violencia sobre la ciudadanía. Y del otro........ ¿acaso importa?

20
2
#12891
5/4/2018 18:14

Importa, a non ser que queiramos ser a mesma merda ca eles en 4 anos. Carallo si importa.

9
6
Dani
5/4/2018 14:52

Home,pero no fondo que se podía esperar?, no fondo do seu adn son marxistas,polo tanto renden pleitesia a cabeza visible da sus organización e faran siempre o que lles manden,si podemos ouad mareas ou como se chamen son asamblrarios Stalin era un democrata

5
5
Ansotegi
5/4/2018 14:37

Que alguém lhe diga ao paspám este que o Conselho das Mareas foi eleito por primárias, que os Plenários legislam mas nom escolhem.

E a poder ser que lhe expliquem o pucheiraço que levou à racharretrovisores às listas.

Se alguém quere conhecer a intra-história, que léia: http://praza.gal/opinion/4083/historia-dumha-pequena-vitoria-lbolxeviquer/

16
15
#12927
6/4/2018 9:15

Estaría ben que enlazaras artigos que non sexan ilexibles e que teñan unha mínima calidade se queres que alguén os lea.

10
2
Xohana
5/4/2018 14:03

A cousa podería resumirse así:

Villares, dimisión
Mario López Rico, dimisión
Davide Rodríguez, dimisión
Paula Vázquez Verao, dimisión

19
1
#12852
5/4/2018 13:12

Non alcanzo a comprender se o artigo está criticar é propiamente a natureza de composición variada desde grupo que se chama "En Marea". nese caso o que pide é unha forza unitaria que hoxendía é imposible ou talvez deixar que unha das paertes se impoña sempre sobre todas as outras e transixa na súa visión e decisións. Polo de agora o máis sensato que escoitei foi: " Se fose do PP estariamos pedindo a súa dimisión". O demais segue a ser ruído de sabres internos, este artigo incluído

14
12
#13016
6/4/2018 22:13

Os do PP pecharian fileiras e non dimitirian. Destrozou ela os retrovisores?

1
0
#13046
7/4/2018 11:59

Ahá! Entón, somos coma o PP, se non dimite.

1
1
Laboral
Laboral El Consejo de Ministros aprueba la prevalencia de los convenios colectivos autonómicos y provinciales
La medida entrará en vigor el miércoles 22 de mayo cuando el BOE publique el decreto. Las patronales españolas, Comisiones Obreras y UGT apostaban por la estatalización de los convenios colectivos.
Genocidio
Genocidio Karim Khan: el tipo duro que ha puesto contra las cuerdas a Netanyahu y de los nervios a Biden
La decisión de la Fiscalía del Tribunal Penal Internacional de solicitar órdenes de detención contra los jerarcas israelíes responsables de la masacre de Gaza genera división entre los países europeos e indigna al gobierno de Estados Unidos.
Biodiversidad
Biodiversidad Natura 2000: una red de protección medioambiental amenazada por la agricultura
La pieza central de las políticas de protección medioambiental ha sido incapaz de frenar el avance de la agricultura intensiva en zonas sensibles. Visitamos tres ecosistemas protegidos en España, Portugal y Alemania para comprobar su impacto
Alemania
Extrema derecha “Es imposible confiar en el Estado alemán y su policía en la lucha contra los neonazis”
En Alemania, el movimiento antifascista se enfrenta a una oleada de represión, mientras que las elecciones de septiembre auguran la victoria del partido de extremaderecha Alternativa para Alemania en diferentes estados.
Contigo empezó todo
El Salto libros El Salto lanza su propia línea editorial con un libro sobre la otra historia de España
El Salto Libros se estrena con el volumen ‘Contigo empezó todo’, del periodista Eduardo Pérez, otra visión de la historia de España a través de 30 episodios olvidados. Suscríbete y te lo enviamos gratis.
Congreso de los Diputados
Congreso de los diputados Solo el voto en contra del PP evitaría que pasara su primer trámite la ley del PSOE contra el proxenetismo
Al primer partido del gobierno le bastaría una mayoría simple para comenzar el trámite de la propuesta del ley que presentó en solitario al Congreso de diputados. Aún y con ello grupo popular no les regalará el sí directamente en este primer pulso. Sumar hecho público su 'no' ya que considera que la propuesta del PSOE no aborda ninguna solución.
Análisis
Neoliberalismo Aquelarre fascista en Madrid: el auge de la aporofobia
El desaguisado argentino, VOX, Meloni, Le Pen, Trump, Bolsonaro, … son la consecuencia final lógica de un sistema de gobernanza que ya ha fracasado, el neoliberalismo.

Últimas

Industria
Transición ecosocial El sindicato ELA se prepara para demandar a la multinacional Stellantis por el cierre de la fábrica Mecaner
Considera que Stellantis ha podido vulnerar derechos básicos como la tutela judicial efectiva y la libertad sindical al empujar a los trabajadores a elegir una indemnización que triplica el mínimo y que implica renunciar a una demanda colectiva.
Crisis climática
Overshoot Day España entra en déficit ecológico
Este 20 de mayo se cumple el Día de la Sobrecapacidad de la Tierra en España, lo que significa que el país ya ha consumido el límite de recursos naturales por año que permitiría al planeta regenerarse.
Más noticias
En saco roto (textos de ficción)
En saco roto Tamujas
Lo que ocurrió fue que nos limitamos a escribir sobre una página en blanco la fecha del día, el nombre de la asignatura y las palabras que el profesor había escrito en el encerado. Eso fue todo.
Laboral
Convenio colectivo UGT, LAB y CC OO aceptan formalizar el contrato fijo discontinuo parcial en los polideportivos de Bizkaia
El preacuerdo atiende la reivindicación de la semana de 35 horas, por lo que, junto con los incrementos salariales, el valor de la hora de trabajo aumenta en un 20,8%. ELA ha rechazado el preacuerdo y mantiene la huelga en al menos 18 centros.
Irán
Irán La muerte del presidente de Irán sacude un escenario internacional convulso
Teherán comunica la muerte de su jefe de Gobierno, Ebrahim Raisi, y su ministro de exteriores, Hossein Amirabdollahian, después de que su helicóptero se estrellara en la tarde del domingo.
Movimiento BDS
Palestina La Universidad Autónoma de Barcelona y la ciencia europea al servicio de Israel
Una investigación destapa los lazos entre la universidad catalana y el entramado universitario israelí, así como sus vínculos con tecnologías armamentísticas.
Medio ambiente
Contra la planta de biogás La Coronada vuelve a movilizarse contra la planta de biogás
La Coronada (Badajoz) alberga ya un macrovertedero y sería la principal perjudicada por la planta de biogás proyectada en la vecina localidad de Villanueva de la Serena.

Recomendadas

Literatura
Día das Letras Galegas As poetas queer ante Luísa Villalta: “A poesía é unha ferramenta para poder cambiar o espazo que habitamos”
Afra Torrado, Cinthia Romero e Lara Boubeta, tres poetas disidentes galegas, xúntanse para reflexionar sobre o seu vínculo coa poesía, a importancia de referentes na literatura e a implicación que ten o Día das Letras Galegas.
Feminismos
Feminismos Ana Requena y June Fernández: periodistas, feministas… e intensas
Estas dos comunicadoras comparten amistad, oficio y edad: cumplirán este año los temidos cuarenta. Por fortuna, en las presentaciones del último libro de Ana Requena, ‘Intensas’, las señoras suelen contar que una se libera con los años.
Migración
Migraciones Patera vacía: navegando en la necropolítica migratoria
Seguimos a un grupo de gente que se resiste a aceptar el designio de la suerte y del azar que hace que haya víctimas o supervivientes de manera injustamente aleatoria.
Periodismo
Jesús Cintora “Nunca había estado tanto tiempo fuera de la televisión o la radio... no sé por qué será”
El expresentador de Las mañanas de Cuatro publica ‘El precio de la verdad’ (Editorial B, 2024), un ensayo sobre el estado actual del periodismo español.