Opinión
Sumar en Galiza ou o penalti de Djukic

O filme deste instante podería ser ese no que un pobo enteiro se involucra no partido do século, o que decide un título inalcanzable. O equipo local ten a oportunidade que podería redimir unha inacabable historia de derrotas.
debate crtvg 2024 xunta
Isabel Faraldo (Podemos), Ana Pontón (BNG), Alfonso Rueda (Partido Popular), José Ramón Gómez Besteiro (PSdeG) e Marta Lois (Sumar).

Hai algo diferente nestas eleccións e é que nunca viramos o PP tan desnortado. As campañas anteriores exhibían esa malignidade lúcida súa tan característica e producían un efecto de firmeza e solidez. Nesta ocasión, porén, trasladan a sensación contraria: de fraxilidade, de estar perdidos, de non enterarse de nada, coma un boxeador atordado que non acerta a saber de onde lle caen os golpes.

Di o refraneiro español que o pai a crea, o fillo a mantén e o neto a pecha, e a estatística demostra que apenas un 20% das empresas familiares resiste o paso á terceira xeración. A causa principal é a nugalla duns netos afeitos desde o seu nacemento á opulencia e que, chegado o momento da sucesión, se revelan como xestores incompetentes e alegres camanduleiros. O dilema sucesorio de Michael Corleone demostra que a regra incluso se cumpre nas estruturas mafiosas.

No lucrativo negociete familiar do PP galego, Rueda é o terceiro na liña sucesoria tras Fraga e Feijóo. E todo apunta a que resultou ser ese descendente folgazán que na súa vida deu un pau á auga e ao que a Presidencia da Xunta lle caeu do ceo.

Desde logo, non se pode dicir que pareza un abandeirado do esforzo e a previsión. Rueda convocou as eleccións para que coincidisen co entroido, sen dúbida para darlles un ambiente colorido e festivo; ordenou reducir as informacións políticas nos medios de comunicación que controla para non dar a lata e anunciou que só iría a un único debate, que máis cansa.

Como non ía haber campaña coa xente tan ocupada elixindo os disfraces, pois para que molestarse moito en preparala. Así que as mentes pensantes do PP se xuntaron un anaco nalgún dos antros que frecuentan e decidiron que con facer o de sempre e repetir de cando en vez a cantilena da amnistía, Cataluña, puchdemón e o sanchismo, pois todo solucionado. Se estes temas parece que interesan aos madrileños, por que non ían interesar tamén aos galegos? Acaso imos ser menos! E teñen a vantaxe de que xa llelos dan escritos desde Madrid e é menos traballo.

Como todos os folgazáns, Rueda imaxinou na súa cabeza o ben que lle ía saír o debate: enchería o plató de partidos de esquerda e estes empezarían a esfolarse entre si, pero as cousas non foron como agardaba

Só lles faltaba unha medida estrela para atouzar as masas. Algo relativo á transición verde? Non, home, diso nin palabra, que os galegos son xente práctica. Así que, con sonoro redobre de tambores, anunciaron ao mundo que ían reducir un pouquiño o imposto de sucesións aos primos. Cando o oín, saltábanseme as bágoas de emoción e berrei ao firmamento: “Señor, que fixen eu para merecer estes dons?”. E iso que nin teño primos.

O debate elixido sería o organizado pola CRTVG. Evidentemente, para manipulalo ao seu gusto, pero sobre todo, porque así non tiña que coller o coche e ata podes tomarlle algo por alí preto ao saír. Como todos os folgazáns, Rueda imaxinou na súa cabeza o fenomenal que lle ía saír todo: enchería o plató de partidos de esquerda e estes, como son tan pailarocos, empezarían a esfolarse entre si mentres el podería fumar un cigarriño ou pensar nas súas cousas mentres botaba unhas risadas vendo o show. Se por un casual a algún daqueles roxos lle dese por dicirlle algo a el, pois para iso xa tiña os moderadores, que se lanzarían veloces a pararlles os pés.

Por desgraza, as cousas non foron tan ben como agardaba. E resultou que xusto ese día, e xa é mala sorte, aos da esquerda non lles deu por pelexar. Ao contrario, non facían máis ca dicirlle: Señor Rueda isto, Señor Rueda o de acolá, botándolle en cara que se era un inútil, que se non facía ren. A cousa empezou a poñerse fea, a moderadora trataba de cambiarlle as quendas a Ana Pontón, non unha, nin dúas, senón ata tres veces, e poñelos como a ela lle daba a gana, pero nin así. E o pobre Rueda trataba de farfallar, cunha dicción bastante inintelixible e que me lembraba un pouco o chapurreo de cubatas, a súa zarapallada de amnistías, cataluñas, só si é si, bildus, puchdemóns, etas e o resto de temas que cre obxecto de preocupación na sociedade galega.

Por momentos parecía unha parodia cómica, sobre todo cando tentaba colocar a palabra Cataluña en calquera asunto, xa fose nas peaxes da autopista, o coidado do litoral ou o prezo dos grelos. Recordábame a aqueles humoristas que acudían ao Un, Dous, Tres e repetían sempre a mesma frase: ¿Cómo estaba la plazaaaa? Abarrotaaaá y veintidó, veintidó, veintidó. Rueda é da miña xeración, o home vira eses mesmos programas de cativo e iso marca. Quizais imaxinaba que o público ía escachar de risa co seu retrouso “Todo para Cataluña!” pero, ai!, o humor cambiou, Alfonso! Se xa non se poden facer chistes de nada!

Nunca viramos o PP exhibindo tan pobres prestacións e amosando tanto nerviosismo. Incluso os intentos de manipulación da TVG no debate e nos informativos seguintes

A traca final da súa memorable intervención deixouna para o seu abraiante último minuto que pasará á historia dos debates televisivos e no que chegou a repetir varias veces: “Non me votes, non me votes, non me votes...”, pois, segundo parece, no seu círculo leran aquilo do elefante.

Burlas aparte, nunca viramos o PP exhibindo tan pobres prestacións e amosando tanto nerviosismo. Incluso os intentos de manipulación da TVG no debate e nos informativos seguintes foron tan groseiramente ordinarios, amosan unha desesperación e unha urxencia tan evidentes, que, lonxe de contribuír aos seus obxectivos, non fixeron máis que acrecentar a sensación de pánico que se percibe nas súas filas. Isto é algo novidoso que chama moito a atención e parece suxerir que no PP teñen datos que nós non temos. Datos que lles infunden terror. Por primeira vez en quince anos saben que poden perder.

Así as cousas, esta vez cada voto cobra unha importancia capital e abre complicadas disxuntivas para os votantes de Podemos e Sumar cuxa presenza no Parlamento diría que é practicamente imposible.

Hai moitas e boas razóns para afirmas que as posibilidades de Sumar son case nulas: hai catro anos presentouse ás eleccións baixo a marca Galicia en Común canda Podemos e parte da esquerda nacionalista. Daquela quedaron fóra do Parlamento e as enquisas afirman que o 50% daqueles votantes apoiaría hoxe o BNG. Así, separados de Podemos e con Anova pedindo o voto para o BNG, pensar en obter representación antóllase pouco menos ca unha quimera. Que La Voz de Galicia e algunhas casas de enquisas moi vinculadas ao PP galego lle ofrecesen un hálito de demoscopia asistida non fala tanto das súas verdadeiras opcións coma do retorcido intento do ecosistema dos medios conservadores de tratar de restar votos a quen consideran o verdadeiro inimigo: Ana Pontón.

Creo que tamén hai outros factores intanxibles que din máis do que poidan vaticinar enquisas máis ou menos trampulleiras. Cando se convocaron as eleccións Sumar non tiña candidato e, peor aínda, fíxose público que varias persoas rexeitaron ese cometido. A elixida foi unha descoñecida para a cidadanía galega e a súa estrutura de partido —igualmente anónima— anunciárase uns días antes sen ningún tipo de referendo, entre outras cousas porque Sumar carece de militancia. Para máis penurias, o anuncio electoral coincidiu co máis agre da súa separación con Podemos sen que, por outra parte, a día de hoxe a súa campaña electoral sexa moi memorable, por dicilo suavemente. E témome que o debate electoral non vai contribuír precisamente a relanzala.

Pola súa banda o BNG, que é o partido que absorbe os seus votos, amosa unha imaxe antagónica. A súa candidata leva catro anos enfrontándose con éxito contra o PP e é a política máis coñecida e valorada de Galiza, por riba do candidato popular. O BNG ten o músculo dunha militancia excitada e con moral de vitoria que cre sinceramente que esta vez pode facer historia. E non só non amosou ningunha desunión nin diatriba interna senón que, ao contrario, coseu vellas feridas con Anova e Xosé Manuel Beiras, no que para moitos foi un emocionante acto de reconciliación. Para pechar o seu círculo virtuoso, a súa campaña está sendo radiante, e a exhibición que ofreceu Ana Pontón no debate, incontestable.

A miña sensación é que o ruído do mar de fondo a prol do BNG empeza a ser enxordecedor e que, segundo avance a campaña, a tentación do voto útil que este partido representa aumentará de forma irrefreable. Xa o está facendo.

O mellor resultado de Podemos sería o que os acercase ao cero absoluto, poderían aducir que, por sentido da responsabilidade, a súa militancia non quixo obstaculizar a posibilidade de cambio político

O caso de Podemos é un pouco distinto. Dunha forma estrañamente paradoxal, os case testemuñais resultados que lles auguran nas enquisas de algún modo libéranos de responsabilidade. A súa candidata tivo no debate un desempeño máis que meritorio e apuntouse un tanto respecto a Sumar, pero ata entón parecían estar ofrecendo un perfil de campaña tan baixo que podería incluso sospeitarse que o chamamento de Pablo Iglesias a votar o BNG, que no seu momento puido parecer unha excentricidade, fose aceptado por Podemos como unha estratexia de facto. Desde este punto de vista, curiosamente, o mellor resultado de Podemos sería o que os acercase ao cero absoluto, toda vez que poderían aducir que, por sentido da responsabilidade, a súa militancia non quixo obstaculizar a posibilidade de cambio político.

Pero Sumar, porén, atópase nunha encrucillada perversa porque eles si se presentan de verdade. E ademais teñen outros intereses como son vencer a Podemos na súa loita de dous pensando en eleccións futuras. Pero no actual estado de cousas, perdido o tren das súas posibilidades de representación, non me parece que esa posible vitoria pírrica teña valor algún. E intúo que a súa mellor opción pasaría tamén porque os seus votos rematen sendo irrelevantes, ora porque o PP gañe folgadamente, ora porque BNG e PSOE sumen igualmente. No primeiro caso, o fracaso sería de todos e ningún, deixando a competición das esquerdas para outro día. No segundo, os seus votantes quedarían un pouco coma ese colega gafe que decide non saír da casa xusto o día no que a esmorga é apoteótica. Eles perderíana, pero non romperían nada.

O problema é que a diabólica posibilidade que aumenta cada día é a de que unha temible vitoria polos pelos do PP poida pasarlles a eles a factura. E qué ocorrería se, como parece plausible, ao día seguinte das eleccións, con Rueda e Feijóo brindando entusiasmados e con sensación de alivio, empezasen a aparecer gráficas e cálculos da Lei d’Hondt que responsabilizasen desa vitoria aos “votos perdidos” de Sumar e, en menor medida, de Podemos? Como sería posible asumir esa catástrofe? Creo que ningunha hipotética vitoria dun sobre o outro repararía ese dano.

Que facer entón? Non ten lexitimamente dereito Sumar a tratar de implantarse en Galiza? E, pese a todas as súas improvisacións, non presentan ambos partidos dignas candidatas? E non estamos na esquerda acostumados a votar en conciencia polos nosos valores sen que nos importe perder?

O filme deste instante podería ser ese no que un pobo enteiro se involucra no partido do século, o que decide un título inalcanzable. O equipo local ten a oportunidade que podería redimir unha inacabable historia de derrotas

No universo dos medios progresistas atopamos ás veces enxeñosos símiles cinéfilos para retratar a realidade política. O filme deste instante podería ser ese no que un pobo enteiro se involucra no partido do século, o que decide un título inalcanzable. O encontro chega epicamente igualado e o equipo local ten a oportunidade que podería redimir unha inacabable historia de derrotas. O reloxo avanza na súa conta atrás, a imaxe conxélase nos rostros expectantes, chega o último segundo e... o infortunado protagonista erra o tiro. A partir de entón, a memoria do fracaso perseguirao a súa vida enteira.

En Galiza temos a nosa propia versión deste drama: o inesquecible penalti de Djukic. Entón, aquel único fallo, só ese e non todos os que protagonizaron os seus compañeiros ao longo das xornadas anteriores, deu nome á frustración colectiva, puxo fin ao sono dunha cidade pequena de vencer o rival poderoso e fundiu a súa biografía como un estigma indeleble. Poderían Sumar e Yolanda Díaz sobrepoñerse a algo así? A Djukic, 25 anos despois, aínda o recordamos.

Informar de un error
Es necesario tener cuenta y acceder a ella para poder hacer envíos. Regístrate. Entra na túa conta.

Relacionadas

Opinión
Precariedad laboral Les vamos a dar unos datos
Facilitar datos es una buena práctica para que se comprendan mejor los discursos, mucho más dependientes de la fluidez oratoria del político de turno y de sus dotes para hacer grandes frases sin decir nada concreto
Opinión
Geopolítica El efecto mariposa en la geopolítica de nuestro tiempo
El planeta se encuentra inmerso en cuatro encrucijadas, cada una de las cuales por sí misma, tiene la potencia para dislocar el mundo que conocimos.
Opinión
Opinión Travestis
La literatura no puede tener como fin la propia literatura porque las palabras siempre dicen cosas por lo que hay que decir cosas con ellas.
juabmz
21/2/2024 14:23

Á xuiña Yolanda Díaz non só será lembrada polo seu estrondoso fracaso nas eleccións na que di a súa terra, Galicia, tamén o será polo seu intento de despezar á esquerda no estado español. Agora mesmo soubemos que eso que din "Sumar" da por pechadas as conversas para compoñer unha candidatura unitaria con Podemos. Djukic só errou, é doado lembralo con tenrura. A ela non, por moi fracasada que deveña só será a súa responsabilidade, tanta cobiza e vaidade atesoira.

0
0
juabmz
21/2/2024 18:22

"..."Sumar" da por pechadas as conversas para compoñer unha candidatura unitaria con Podemos cara ás eleccións en Euskadi." (Diario Red, 21.02.24)

0
0
Laboral
Laboral El Consejo de Ministros aprueba la prevalencia de los convenios colectivos autonómicos y provinciales
La medida entrará en vigor el miércoles 22 de mayo cuando el BOE publique el decreto. Las patronales españolas, Comisiones Obreras y UGT apostaban por la estatalización de los convenios colectivos.
Genocidio
Genocidio Karim Khan: el tipo duro que ha puesto contra las cuerdas a Netanyahu y de los nervios a Biden
La decisión de la Fiscalía del Tribunal Penal Internacional de solicitar órdenes de detención contra los jerarcas israelíes responsables de la masacre de Gaza genera división entre los países europeos e indigna al gobierno de Estados Unidos.
Biodiversidad
Biodiversidad Natura 2000: una red de protección medioambiental amenazada por la agricultura
La pieza central de las políticas de protección medioambiental ha sido incapaz de frenar el avance de la agricultura intensiva en zonas sensibles. Visitamos tres ecosistemas protegidos en España, Portugal y Alemania para comprobar su impacto
Alemania
Extrema derecha “Es imposible confiar en el Estado alemán y su policía en la lucha contra los neonazis”
En Alemania, el movimiento antifascista se enfrenta a una oleada de represión, mientras que las elecciones de septiembre auguran la victoria del partido de extremaderecha Alternativa para Alemania en diferentes estados.
Contigo empezó todo
El Salto libros El Salto lanza su propia línea editorial con un libro sobre la otra historia de España
El Salto Libros se estrena con el volumen ‘Contigo empezó todo’, del periodista Eduardo Pérez, otra visión de la historia de España a través de 30 episodios olvidados. Suscríbete y te lo enviamos gratis.
Congreso de los Diputados
Congreso de los diputados Solo el voto en contra del PP evitaría que pasara su primer trámite la ley del PSOE contra el proxenetismo
Al primer partido del gobierno le bastaría una mayoría simple para comenzar el trámite de la propuesta del ley que presentó en solitario al Congreso de diputados. Aún y con ello grupo popular no les regalará el sí directamente en este primer pulso. Sumar hecho público su 'no' ya que considera que la propuesta del PSOE no aborda ninguna solución.
Análisis
Neoliberalismo Aquelarre fascista en Madrid: el auge de la aporofobia
El desaguisado argentino, VOX, Meloni, Le Pen, Trump, Bolsonaro, … son la consecuencia final lógica de un sistema de gobernanza que ya ha fracasado, el neoliberalismo.

Últimas

Industria
Transición ecosocial El sindicato ELA se prepara para demandar a la multinacional Stellantis por el cierre de la fábrica Mecaner
Considera que Stellantis ha podido vulnerar derechos básicos como la tutela judicial efectiva y la libertad sindical al empujar a los trabajadores a elegir una indemnización que triplica el mínimo y que implica renunciar a una demanda colectiva.
Crisis climática
Overshoot Day España entra en déficit ecológico
Este 20 de mayo se cumple el Día de la Sobrecapacidad de la Tierra en España, lo que significa que el país ya ha consumido el límite de recursos naturales por año que permitiría al planeta regenerarse.
Más noticias
En saco roto (textos de ficción)
En saco roto Tamujas
Lo que ocurrió fue que nos limitamos a escribir sobre una página en blanco la fecha del día, el nombre de la asignatura y las palabras que el profesor había escrito en el encerado. Eso fue todo.
Laboral
Convenio colectivo UGT, LAB y CC OO aceptan formalizar el contrato fijo discontinuo parcial en los polideportivos de Bizkaia
El preacuerdo atiende la reivindicación de la semana de 35 horas, por lo que, junto con los incrementos salariales, el valor de la hora de trabajo aumenta en un 20,8%. ELA ha rechazado el preacuerdo y mantiene la huelga en al menos 18 centros.
Irán
Irán La muerte del presidente de Irán sacude un escenario internacional convulso
Teherán comunica la muerte de su jefe de Gobierno, Ebrahim Raisi, y su ministro de exteriores, Hossein Amirabdollahian, después de que su helicóptero se estrellara en la tarde del domingo.
Movimiento BDS
Palestina La Universidad Autónoma de Barcelona y la ciencia europea al servicio de Israel
Una investigación destapa los lazos entre la universidad catalana y el entramado universitario israelí, así como sus vínculos con tecnologías armamentísticas.
Medio ambiente
Contra la planta de biogás La Coronada vuelve a movilizarse contra la planta de biogás
La Coronada (Badajoz) alberga ya un macrovertedero y sería la principal perjudicada por la planta de biogás proyectada en la vecina localidad de Villanueva de la Serena.

Recomendadas

Literatura
Día das Letras Galegas As poetas queer ante Luísa Villalta: “A poesía é unha ferramenta para poder cambiar o espazo que habitamos”
Afra Torrado, Cinthia Romero e Lara Boubeta, tres poetas disidentes galegas, xúntanse para reflexionar sobre o seu vínculo coa poesía, a importancia de referentes na literatura e a implicación que ten o Día das Letras Galegas.
Feminismos
Feminismos Ana Requena y June Fernández: periodistas, feministas… e intensas
Estas dos comunicadoras comparten amistad, oficio y edad: cumplirán este año los temidos cuarenta. Por fortuna, en las presentaciones del último libro de Ana Requena, ‘Intensas’, las señoras suelen contar que una se libera con los años.
Migración
Migraciones Patera vacía: navegando en la necropolítica migratoria
Seguimos a un grupo de gente que se resiste a aceptar el designio de la suerte y del azar que hace que haya víctimas o supervivientes de manera injustamente aleatoria.
Periodismo
Jesús Cintora “Nunca había estado tanto tiempo fuera de la televisión o la radio... no sé por qué será”
El expresentador de Las mañanas de Cuatro publica ‘El precio de la verdad’ (Editorial B, 2024), un ensayo sobre el estado actual del periodismo español.