Política
Rueda coloca á neta de Fernández Albor (PP) á fronte do único parque nacional de Galiza e substitúe o seu curmán

Todo queda en familia. O presidente galego, Alfonso Rueda, vén de nomear á neta do seu predecesor e compañeiro de partido, Gerardo Fernández Albor, primeiro presidente da Xunta desde a aprobación do Estatuto de Autonomía, como presidenta do Padroado do Parque Nacional Marítimo-Terrestre das Illas Atlánticas de Galiza. Trátase de Xiana Fernández-Albor, cara recorrente tamén na Televisión de Galicia que vén substituír, tras 17 anos no cargo, a Fernando Garrido Valenzuela, curmán do presidente Rueda. Será agora máxima responsable, por designación directa do presidente, da entidade xestora das illas de Ons e Cíes, ademais dos arquipélagos de Sálvora e Cortegada.

As prebendas que o Partido Popular ten ofrecido historicamente a varios familiares dos seus altos cargos non son novas, pero si notorias e van en aumento. Non se sabe onde remata a rede clientelar arredor das grandes familias que controlan o PP galego. Neste caso, o comezo é parte da historia da Autonomía.

Ese inicio podería marcalo o primeiro presidente da Xunta, Gerardo Fernández Albor, fillo dunha familia acomodada propietaria do hotel compostelán Estrella, centro de reunións das elites da capital galega. Alí gañou boas amizades mentres se preparaba para ser médico, aínda que ante o estalido da Guerra Civil, se enrolou no bando franquista para combater en Brunete, Belchite e, tamén baixo as ordes de Hitler, pasou a formar parte da Luftwaffe como piloto, aprendendo os distintos tipos de bombardeos e manobras de combate.

Tras as súas aventuras filofascistas, ben sepultadas pola prensa hexemónica galega en democracia, Albor gañou unha gran reputación como cirurxián na sanidade pública galega. Chegou ao cargo de xefe do servizo de Cirurxía Xeral no centro Concepción Arenal, de Santiago de Compostela e, desde esa posición, fundou o hospital privado actualmente coñecido como Hospital HM Rosaleda que Feijóo tratou con agarimo durante os seus anos de presidente asinando concertos millonarios que aínda hoxe seguen en pé. 

A pesar de definirse como galeguista, influído probablemente polas súas amizades con García-Sabell ou Ramón Piñeiro, un Manuel Fraga recentemente convertido a demócrata convenceuno para que se presentase como candidato ao primeiro goberno da Xunta. Contra todo prognóstico, logrouno cunha coalición dereitista. Foi investido como primeiro presidente da Galiza posfranquista o 21 de xaneiro de 1982. As súas reunións cos capos do contrabando galego sendo presidente foron sonadas en 1984 e, xa neste século, rexurdiron cando Nacho Carretero publicou Fariña.

Naquel primeiro Goberno galego, Albor confiou unha vicepresidencia a José Manuel Romay Beccaría, recoñecido franquista durante a ditadura, membro destacado do Opus Dei, ministro de Sanidade con José María Aznar, tesoureiro do PP tras Luis Bárcenas e, no que atinxe a esta tea de araña familiar, mentor político do mozo Alberto Núñez Feijóo —tamén de Mariano Rajoy—. Con Romay Beccaría, Feijóo foi secretario xeral de Asistencia Sanitaria e presidente do Instituto Nacional da Saúde, pasos previos ao salto a Correos e, xa despois, ao último goberno de Fraga.